Moordenaars kregen (in KLM-terminologie) een upgrade. Dagboek van de 30 november 2022

In een column van mijn vriend Afshin Ellian schreef hij over de nazimethoden die Rusland nu gebruikt tegen Oekraïne onder het mom van het denazificeren van Oekraïne. Nu waren de Oekraïners ook niet zulke lekkere jongens gedurende de Holocaust, gezien de honderden massagraven die door de Oekraïners spontaan werden gevuld zodat de Nazi’s, eenmaal in Oekraïne, veel werk bespaard bleef. Maar het bewust verhongeren van burgers was het patent van nazi-Duitsland die ze van Stalin hadden overgenomen uit de begin jaren dertig. En die manier van oorlog voeren is nu overgenomen door Poetin. Ik vermeld dit niet alleen vanwege mijn bijzondere band met Oekraïne, waar ik gewoonlijk twee keer per jaar kwam, maar ook omdat mijn Blouma vernoemd is naar haar grootmoeder die in het door Duitsland belegerde Leningrad door honger en uitputting is omgekomen. Ook haar man, Blouma’s grootvader, omgekomen twee dagen voor Chanoeka, en twee van hun kinderen, broer en zus van mijn schoonmoeder, lieten het leven bij het beleg van Leningrad. Wat dus in eerste instantie werd verteld door mijn schoonmoeder als een stuk door haar beleefde geschiedenis, herhaalt zich. De geschiedenis is geen geschiedenis meer! De ouders, broertje en zusje van mijn lieve en moedige schoonmoeder rusten in een massagraf, ergens in Leningrad.

Maar er speelde zich ook een andere oorlog af, tegelijkertijd. De strijd tegen de Godsdienst in het algemeen en tegen de Joodse Godsdienst in het bijzonder. Communisme was de enige waarheid en je daaraan niet onderwerpen had bittere sancties tot gevolg. Siberië voor de ouders en voor de kinderen communistische heropvoeding. Ook die heropvoeding is geen geschiedenis meer, en zelfs niet alleen in China! Oekraïense kinderen werden/worden bij hun ouders weggehaald. Dit aspect, de strijd tegen de godsdienst, was precies de strijd van Chanoeka, de strijd van de Grieken en de Hellenisten tegen de Joden. Waarbij de aantekening dat de Hellenisten ook Joden waren, maar via heropvoeding en dreiging hadden ze voor de makkelijkste weg gekozen, de weg van meedoen met de (Griekse) meerderheid, helaas ook vaak vrijwillig.

Dit gonsde gisteren door mijn hoofd, toen ik thuis zat te werken nadat ik de afgelopen weken even te veel had gereisd.

Overigens heb ik vandaag uren en uren aan de telefoon gezeten met KLM-klachtenafdeling over mijn vlucht van JFK naar AMS. Het Delta computersysteem gaf aan dat ik niet aan boord was. Na keiharde bewijzen dat ik wel in het vliegtuig zat, zijn de medewerkers van KLM het erover eens dat ik die vlucht heb gemaakt, maar het computersysteem is niet op andere gedachten te brengen.

En terwijl ik verwoede pogingen in het werk stel om de mij toekomende XP’s en punten te krijgen, ontvang ik een ernstig bezorgde e-mail van een overlevende van de oorlog vanwege een uitspraak op TV van de directeur van het Verzetsmuseum in Amsterdam. De directeur probeerde, volgens schrijfster, uit te leggen dat verzetshelden geen helden waren, maar verzetsmensen.

Leest u de onderstaande reactie die ik, en de directeur van het verzetsmuseum, ontving:

Een kleine vraag, wordt u nu niet beroerd van uzelf, waarom moet u als directeur van het Verzetsmuseum nu zulke dingen doen??? Wordt u daar vrolijker van, of wil u laten zien hoe geweldig u wel niet bent?

Ik besta door VerzetsHelden, het zijn mijn Helden en met u heb ik geen ene bal te maken, leuk hè! Ik persoonlijk word misselijk van zulke mensen als u, lekker olie op het vuur gooien.

En mensen wederom uit hun comfortzone halen, hebben wij niet genoeg meegemaakt, geleden?  Knap hoor, wat zal u trots zijn op uzelf! Weest u blij dat u geen overlevende bent van VerzetsHelden die mij het leven hebben gegeven.”

Ook andere (hoogbejaarde) overlevenden voelden zich pijnlijk in de steek gelaten, maar hadden de kracht niet meer om hun  protest te uiten.

De KLM-chaos verdween in het niet. Hoewel de schrijfster van de brief wellicht ietwat ongenuanceerd reageert, slaat ze wel de spijker op de kop (van de directeur van het verzetsmuseum). Natuurlijk zijn ook moordenaars mensen en waarschijnlijk producten van hun opvoeding. Maar met zo’n redenering bestaan er dus überhaupt geen misdadigers meer.

Ik ben een groot voorstander van nuancering. Maar ook de nuance moet zorgvuldig en genuanceerd worden gebracht. Is het verstandig dat de directeur van het verzetsmuseum nuanceert zonder voldoende rekening te houden met (nazaten van) verzetshelden en overlevenden, notabene in een tijd van opkomend antisemitisme? De verzetshelden relativeren/degraderen tot verzetsmensen en de moordenaars een upgrade (om even in KLM-terminologie te spreken) geven? Dat kan de bedoeling niet zijn geweest, maar kwam helaas bij velen wel zo over.

 

 

 

Gedurende de coronatijd begon Opperrabbijn Jacobs met zijn dagboek op verzoek van het

Joods Cultureel Kwartier.

NIW publiceert nu deze bijzondere stukken op haar website.

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email