Op mijn eigen wijze. Dagboek van de Opperrabbijn 23 oktober 2022

Afgelopen sjabbat was het sjabbat Bereesjiet. We zijn de Thora weer vanaf het begin, Genesis, begonnen. Aan het eind van Simchat Thora bestaat de gewoonte om te zeggen “Jacov halag ledarko” hetgeen zeer vrij vertaald betekent: we gaan het gewone leven weer oppakken. Na alle Feestdagen terug naar normaal. Wij dus ook, want na sjabbat in Nijmegen, de eerste dagen Soekot in Maastricht bevinden/bevonden we ons in Montreal en vandaag vliegen we terug naar normaal. Zo’n tien jaar geleden waren we echt weg toen we weg waren. Maar die tijd bestaat niet meer. De bereikbaarheid via Whatsapp en e-mail maakt dat er nauwelijks nog verschil bestaat tussen wel-weg-geweest en niet-weg-geweest. Wel is er natuurlijk  een zes uur verschil in tijd, maar voor mijn persoontje, die aan 4 of 5 uur slaap (helaas?) genoeg heeft, is dat tijdsverschil ook meer theorie dan praktijk. We hadden een prachtige Jom Tov en speciaal gisteren, sjabbat Bereesjiet, was bijzonder, ook vanwege de kidoesj die mijn schoonzoon had aangeboden in de sjoel vanwege de geboorte van zijn dochtertje, dus ons kleindochtertje. Maar na afloop kreeg ik toch wel een domper in de straat. Een Joodse vader met zijn zoon wisten ons te plaatsen als Nederlanders en meteen werd ik geconfronteerd met “Going Dutch”. “Going Dutch” betekent dat als ik iemand zou uitnodigen voor een etentje, ik niet betaal voor de ander, maar ieder betaalt voor zichzelf! Dat wordt hier als voorbeeld gebracht voor de gierigheid van de Nederlander. Of dat helemaal terecht is, kan ik niet bevestigen, maar als ik het niveau van een kidoesj hier na een gewone sjoeldienst vergelijk met de kidoesj in Amersfoort… maar laat ik het nieuwe jaar niet beginnen met een roddel. We vliegen dadelijk naar Schiphol. Het is hier nu 12:00 uur Canadese tijd en dus 18:00 uur Nederlandse tijd. Ik ben ingecheckt en wordt vijf uur voor vertrek al op het vliegveld verwacht. Waarom vijf uur eerder is me een raadsel, maar ik zal proberen om vier uur eerder er te zijn. Op Schiphol kan me dat niet gebeuren omdat ik daar niet vroeger dan vier uur voor vertrek aanwezig mag zijn. De reden om vijf uur eerder aanwezig te zijn is vanwege gebrek aan beveiligingspersoneel. Ik ben voornemens om contact op te nemen met de afdeling beveiliging  van het Canadese vliegveld en ze te adviseren om Schiphol te bellen om van Nederland te leren hoe je op Schiphol maar vier uur voor vertrek mag/hoeft te komen. Toch een uur verschil. Dat hebben wij in Nederland dus duidelijk beter opgelost! Dus we mogen dan weliswaar wat gierig zijn, we zijn wel beter georganiseerd.

Maar naast het reguliere  Nederlandse rabbinale werk dat gewoon doorliep, heb ik me ook bezig gehouden met Oekraïne en een dag Brussel ingepland op 1 november voor mijn werk voor RCE, Rabbinical Center of Europe en EJA, European Jewish Association. Mijn schoonzoon vroeg zich trouwens af of ik wel echt rabbinaal bezig ben. Hij kreeg de indruk dat ik me meer met overheden, interne en externe politiek bezighoud dan echt rabbinaal. Een rabbijn van de grote orthodox Joodse Gemeenschap in Montreal is begrijpelijkerwijs veel meer intern bezig dan contacten onderhouden met de niet-orthodoxe Joodse gemeenschap of/en met de niet-joodse gemeenschap. Hij heeft gelijk, maar ook in Canada als er een aanval is op sjechieta of Brith Milah, zal er vanuit de Joodse gemeenschap gecommuniceerd moeten worden met overheden. Dat contact zou ook door bestuurders gedaan kunnen worden, maar toch, mijns inziens, beter door rabbijnen vanwege hun kennis van sjechieta en van Brith Milah. En ook de nog-niet-orthodoxe Joodse gemeenschap wil een rabbijn hebben die letterlijk en figuurlijk, hun taal spreekt. Dus ik ga maar gewoon verder op mijn eigen-wijze. Speciaal gesterkt door een mooie verklaring over de Ark van Noach waarover aanstaande sjabbat in alle synagogen ter wereld wordt gelezen. Waarom heeft G’d aan Noach opdracht gegeven om bovenin de Ark een dakraampje te maken? Voor licht? Zo’n dakraam kan niet voldoende licht geven voor een uit compartimenten en drie verdiepingen bestaande Ark. Bovendien zal Noach de Ark uit zichzelf hebben voorzien van ramen en een deur, zonder specifieke opdracht. En los hiervan: de eerste veertig dagen zou het buiten de Ark pikdonker zijn, dus wat kan zo’n dakraampje helpen? De diepere betekenis van de Ark die we ook nu in moeten gaan is: de woorden van de Thora. We moeten onszelf als er buiten van alles op ethisch gebied aan de hand is, veilig stellen  binnen het Joodse denken, ons laten omringen door Thora en Traditie, gesymboliseerd door de Ark, niet meegaan met de alles-mag-en-alles-kan mentaliteit. Maar: ook als we ons doen en laten en ons denken veilig stellen, moeten we oog blijven houden voor de ons omringende samenleving, zelfs als die omgeving erg duister is. Dat is de boodschap van het dakraampje in de Ark

Wat Oekraïne betreft ben ik hier in contact gekomen met een Justitie-rabbijn die zich momenteel inzet voor Oekraïne. We gaan proberen samen te werken, elkaar aan te vullen en doublures voorkomen. En dus gaat er overmorgen een gesprek plaatsvinden per zoom tussen de diverse Joodse hulp organisaties om letterlijk levens te redden. Hij beschikt over een groep werkers in  Oekraïne, gelijk ook ik, via Koen Carlier. Mijn volgende dagboek gewoon weer vanuit Nederland per facebook of www.niw.nl of via mijn blog. Maar wellicht ook treffen we elkaar fysiek bij een van de concerten van de Israëlische bekende en inspirerende zanger Yonatan Razel.

uitnodiging Yonatan Razel

Gedurende de coronatijd begon Opperrabbijn Jacobs met zijn dagboek op verzoek van het

Joods Cultureel Kwartier.

NIW publiceert nu deze bijzondere stukken op haar website.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email