Onverwachte inval van de Handhavers, Dagboek van een opperrabbijn

Het was een gezellig dagje uit: naar de tandarts! Die tandarts van mij is deskundig, je voelt bijna geen pijn, hij is altijd vriendelijk en als de behandeling een half uur duurt, zit ik ongeveer een uur in de stoel. Reden? Hij wil graag weten wat ik als rabbijn zoal doe en gezien ik niet kan spreken als hij in mijn mond zit te friemelen, zit ik achterover in de tandartsstoel, nog net niet op z’n kop, en staat hij naast mij gezellig te kletsen terwijl de patiënten na mij in de wachtkamer hun beurt al dan niet zenuwachtig zitten af te wachten.

Eenmaal bevrijd uit de greep van boren, klemmen en irriterende watten, ging ik naar mijn auto op weg naar huis. Maar eerst nog even kijken of er nog gebeld is of dat er een Whatsapp of een e-mail is binnengekomen. En inderdaad. Mijn mond viel open. Niet van de tandartsbehandeling, maar van verbazing, teleurstelling en van verdriet. Nu het gezeur rondom de bewuste brief van de Raad van Kerken al bijna vergeten is: een inval van de NVWA in het gebouw van Christenen voor Israël, waar vorige week juist een tentoonstelling over verzetsstrijders in de oorlog werd geopend. De NVWA kreeg nota bene vorig jaar nog als heldere taak van ABDTOPConsult dat zij bewaker is van voedselveiligheid, maar geen beleidsmaker.

Terwijl corona de hele wereld op z’n kop zet, is het Ministerie van VWS dus bezig met het beboeten van kwalitatief hoogstaande wijn uit de bezette gebieden, die niet bezet zijn. Begrijp me niet verkeerd. Ieder mag een eigen mening hebben over de politiek van welk land dan ook. De hele wereld weet dat 50% van de Israëlische bevolking tegen de politiek van hun eigen land is. Zoiets heet democratie. En waar sta ik? Ik sta nergens, want het is niet aan mij om de politiek van Israël te be- of veroordelen. En natuurlijk moet ik ervoor waken om niet achter iedere boom een antisemiet te zien. En een politicus, ook hier in ons land, die tegen de politiek van Netanyahu is, heeft recht op zijn mening. Wat mij erg verdrietig maakt is de contante kritiek op Israël. De Raad van Kerken net tot rust gekomen, of beter geformuleerd: tot rust gebracht, en nu dit weer.

De Handhavers lieten wel duidelijk blijken, en dat mag niet onvermeld blijven, dat ze hun actie uitvoerden op gezag van Hogerhand en er dus ook niets aan konden doen. Nu begrijp ik dat het minder tactisch is om de vraag te gaan stellen in hoeverre ieder mens een eigen verantwoordelijkheid heeft of verplicht is om onder alle omstandigheden te volgen, ook als dat tegen je eigen geweten indruist. Maar daar ga ik maar even niet op in, want ik weet van mezelf dat ik dan wellicht uit de bocht vlieg, als ik terugblik op het lijden dat mijn ouders toen en de rest van hun getraumatiseerde leven ondervonden. Ook bij hen waren het slechts de Handhavers die er niets aan konden doen en het er vaak ook niet mee eens waren. Alleen kochten mijn ouders daar zo weinig voor. Het is toch onbegrijpelijk dat de BDS-beweging, die in ons buurland Duitsland als een criminele organisatie wordt beschouwd, hier in mijn Nederland zo bepalend is!

Het is te zot voor woorden dat “Een ander Joods Geluid” dat wel veel geluid maakt maar nagenoeg niets Joods in zich heeft, steeds weer vooraan staat en in hoge Overheidskringen meetelt. Je kan het vergelijken met een niet eens zo denkbeeldige uitzending over een bepaalde ziekte. Deskundige gekwalificeerde artsen geven hun mening en tegenover hen staat een klein onwetenschappelijk groepje dat zegt het wondermiddel te hebben gevonden en zich baseert op een paar verhalen die zeker kloppen, maar waarmee de werking van het wondermiddel nog geheel niet bewezen is.

Maar in de publiciteit krijgen beide stromingen evenveel aandacht, allebei even lang voor de TV en in de krant. BDS is een gevaarlijke beweging die mondiaal meer en meer terrein wint. Waar gaat dit naar toe? Het heilige Internationale Recht? Weet u dat toen hier in ons eigen land de verplichting kwam van de Ariërverklaring, er door onze eigen Hoge Raad aan hun vertegenwoordiger in de Volkerenbond, Mr. Francois, is gevraagd of volgens het Internationale Recht de Hoge Raad aan het uitsluiten van Joden mocht meewerken? En is u het u bekend dat het antwoord toen luidde, dat het was toegestaan?

Een goede en hooggeplaatste vriend van mij is fel tegen de huidige Israëlische politiek. Hij spreekt over bezette gebieden en over annexatie. We verschillen hier dus chronisch van mening. Maar de inval kan hij niet plaatsen. Waarom wel een inval vanwege Israëlische producten en niet vanwege producten uit China dat Tibet bezet, Marokko – Westelijke Sahara, Turkije-Cyprus, Rusland- de Krim enz. Overigens was deze actie niet tegen mensen. Zelfs niet tegen Joodse Israëliërs. Neen, was een gerichte actie tegen flessen! Flessen met Israëlische wijn die mede gefabriceerd zijn door Arabische Israëliërs die niet onderbetaald krijgen en ook niet worden uitgebuit zoals de arbeiders in de klerenfabrieken in Leicester, of in China, in Indië of de dames om de hoek die hier onder het toeziend oog van onze eigen Nederlandse Overheid als slavinnen illegaal werkzaam zijn. Ze kunnen geen kant op, lijden een mensonwaardig bestaan, maar ze zijn geen product van de zogenaamde door Israël bezette gebieden en krijgen dus geen aandacht.

Ik ben verdrietig, teleurgesteld en bezorgd.

Gedurende coronatijd houdt Opperrabbijn Jacobs een dagboek bij voor het Joods Cultureel Kwartier. CIP publiceert deze bijzondere stukken dagelijks. 

 

 

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *